Tijdens de Week van Gelijke Kansen in november organiseerde het Samenwerkingsverband Kansengelijkheid & Burgerschapsonderwijs (SKB) het event Kansengelijkheid in ons onderwijs. SKB strijdt voor gelijke kansen voor álle kinderen. Dit event ging niet alleen óver jongeren, maar zette hen juist centraal. Onze Broeder Tuck was aanwezig en doet verslag.
Gekooid talent dat ruimte verdient
Daar zat ik dan, iemand met een arbeidsbeperking, bij een SKB-bijeenkomst over gelijke kansen in het onderwijs. Als netwerker inclusieve arbeidsmarkt zie ik hoe het er in de praktijk aan toegaat. Wat ik op het podium zag, voelde als gekooid talent: mondige jongeren vol ambitie, maar door een aandoening of een gebrek aan netwerk beperkt in hun ontwikkeling.
Hun talent staat klaar om te bloeien, maar krijgt niet altijd de ruimte.
Het echte probleem: een gebrek aan netwerk
Waarom moet een dyslectisch kind koste wat kost leren lezen, terwijl technologie ondertussen spraak moeiteloos omzet in tekst en andersom? De tool die schoolboeken in gesproken woord kan omzetten, komt er ongetwijfeld snel. Technologische innovatie gaat ons helpen.
Maar de grootste uitdaging ligt ergens anders: veel leerlingen missen een netwerk dat hen verder helpt.
Een leerling vertelde me dat thuis niemand kan ondersteunen bij het huiswerk. Een docent deelde dat hij veertien nationaliteiten in zijn klas heeft. Toen ik vroeg hoeveel kinderen ouders hebben met een academische opleiding, was het antwoord: één.
Die ene leerling koos juist voor die school om met andere culturen samen te leren. Die ouders zijn wat mij betreft helden.
Elkaar helpen maakt het verschil
In mijn eigen leven waren er een paar belangrijke keuzemomenten. Steeds stond er iemand klaar om mee te denken, mede dankzij het netwerk om mij heen. Ik ervaar het dan ook als een onrecht dat niet ieder kind datzelfde vangnet heeft.
In 2022 was de groep jongeren onder de 20 ongeveer even groot als de groep 65-plussers. Natuurlijk wil niet elke gepensioneerde mentor worden en heeft niet iedere scholier hulp van buiten nodig. Maar hier liggen enorme kansen.
Mijn inmiddels overleden moeder ging na haar pensionering werken in een diaconaal centrum. Het opende voor haar nieuwe werelden. Ik gun die ontdekking aan zowel scholieren als ouderen. Voor een jongere kan één betrokken volwassene al het verschil maken: het stapje dat hen echt laat groeien.
Samen bouwen aan gelijke kansen
Zelf werk ik parttime en bied ik graag mijn hulp aan om jongeren in Arnhem verder te helpen. Want samen maken we de wereld écht mooier.
Gelijke kansen ontstaan niet vanzelf. We creëren ze. Door te zien wie hulp nodig heeft, de hand uit te steken en jongeren het vertrouwen te geven dat ze verdienen.
